منصور حلاج

چون تو جان منى اى جان چکنم جان و جهانرا

چو منم زنده بعشقت چه کشم منت جانرا

چو رسد از تو جراحت بود آن منت و راحت

بدو صد لابه از آن رو طلبم زخم سنان را

چو حديث تو نگويم صفت عشق نجويم

چو ره عشق بپويم چه کنم پاى دوان را

چو ز عشق تو خرابم بجناب تو شتابم

چو نشان تو نيابم بهلم نام و نشان را

چو شدم سوى تو بينا کنم از خويش تبرا

چو شدم غرقه دريا چه کنم قعر و کران را

هله اى عاشق صادق بگسل بند علايق

چو نهى روى بخالق منگر خلق جهانرا

دل ز انديشه جدا جو گذر از خويش و خداجو

تو در اقليم فنا جو همگى امن و امان را

دلت از فيض نهانى نشود لوح معانى

چو حسين ار نگذارى روش نطق زبانرا

وحشی بافقی

آه ، تاکى ز سفر باز نيايى ، بازآ

اشتياق تو مرا سوخت کجايي، بازآ

شده نزديک که هجران تو، مارا بکشد

گرهمان بر سرخونريزى مايى ، بازآ

کرده اى عهد که بازآيى و ما را بکشى

وقت آنست که لطفى بنمايي، بازآ

رفتى و باز نمى آيى و من بى تو به جان

جان من اينهمه بى رحم چرايي، بازآ

وحشى از جرم همين کز سر آن کو رفتى

گرچه مستوجب سد گونه جفايي، بازآ